Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα τραγούδι ροκ, οι αυταπάτες μας

 


(Στίχοι: Χριστόφορος Παπαδάκης)


Τον κόσμο τότε λέγαμε θ΄αλλάζαμε
μα τώρα μεγαλώσαμε μωρό μου,
ο κόσμος δεν αλλάζει τόσο εύκολα
γι αυτό σου λέω, αγάπη μόνο δώσ' μου.
Στα χρόνια που περάσαν, στα τραγούδια μας,
στα όνειρα, στο φως και στα σκοτάδια,
ανθρώποι στη ζωή μας ήρθαν κι έφυγαν
ψυχές που μας αφήσανε σημάδια,
στα λόγια τα σκληρά μα και τα χάδια.

Κοιτάγαμε κατάματα τον ήλιο μας
μα τώρα μας τον πήραν και φοβάμαι,
κοιτάζοντας τριγύρω την κατάντια μας
πού θέλαμε να πάμε, δε θυμάμαι,
μα πόσο άλλο πια θα τους κοιτάμε.
Ο κόσμος που αγαπούσαμε δεν άντεξε
γυαλί ήταν, που λες και έχει σπάσει,
και όλα όσα λέγαμε σαν ποιήματα
νομίζω ότι πια τα΄χω ξεχάσει,
στο χάος ενός κόσμου που έχει χάσει.

Ένα τραγούδι ροκ, οι αυταπάτες μας
που όσο κι αν το γράφω δεν τελειώνει,
στο τέλος κάπου χάθηκαν οι αγάπες μας
κι ο κόσμος είναι χιόνι που όλο λειώνει.

Σαν νότες μιας ξεκούρδιστης κιθάρας μου
ακούγονται ξυράφια στον αέρα,
σκοτώνουν τις μπαλάντες της λαχτάρας μου
και δεν με προχωράνε παραπέρα.


Σαν ροκ που ασυμβίβαστα τραγούδαγα
για έναν άλλο κόσμο που αντέχει,
κι αν τώρα έχω ξεχάσει τα "πατήματα"
και σπάνε οι χορδές μου όταν βρέχει,
να ξέρεις μόνο αγάπη ότι έχει.
Περάσανε τα χρόνια και χαθήκαμε
στης θάλασσας τα κύματα και πάμε,
αναζητώντας πάντα την Ιθάκη μας
μ΄εκείνους που κρυώνουν και πεινάνε,
κουράστηκαν αγάπη να ζητάνε.

Τον κόσμο που σου έταξα δεν μπόρεσα
στο τέλος να τον φέρω στη ζωή μας,
τρελοί και συμμορίες μας την πέφτουνε
που παίζουν και γελούν πάντα μαζί μας,
μα δεν μπορούν να κλέψουν την ψυχή μας.
Κουμπάκια με πυρηνικά και θάνατο,
σκοτώνουν τα παιδιά και την ελπίδα,
στα μάτια ειρηνοποιών ανέραστων,
που μένουν θεατές στην καταιγίδα
σ΄ένα ταξίδι, που έχει χάσει την πυξίδα.
 

Ένα τραγούδι ροκ, οι αυταπάτες μας
που όσο και αν το γράφω, δεν τελειώνει,
στο τέλος κάπου χάθηκαν οι αγάπες μας
κι ο κόσμος είναι χιόνι που όλο λειώνει.

Σαν νότες μιας ξεκούρδιστης κιθάρας μου
σαν όνειρα που γίνονται αυταπάτη,
μα τα στιχάκια δάκρυα απ΄τα μάτια σου
κι αυτό νομίζω, λέγεται...Αγάπη.

(ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2024)





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

"Των παιδιών σας τις κραυγές"

  ΣΤΙΧΟΙ: ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ Ένα τρένο μες στις φλόγες θα περνάει κάθε χρόνο, οι ψυχές θα κατεβαίνουν στην Κοιλάδα των Τεμπών, οι γονείς τους στις πλατείες θα ξεχάσουνε τον πόνο, γιατί θα΄χουν στην καρδιά τους τα χεράκια των παιδιών. Κάθε 28 Φλεβάρη ο λαός θα πλημμυρίζει, δρόμους, πάρκα και πλατείες και θα φέρνει ανατροπές, κάθε χρόνο τέτοια μέρα ένα τρένο θα σφυρίζει, "μην ξεχνάτε" θα μας λέει "των παιδιών σας τις κραυγές" Ένα τρένο μες στις φλόγες θα περνάει κάθε χρόνο, να μην ξεχαστούν τα Τέμπη μέχρι να΄ρθει η στιγμή τα παιδιά που ταξιδεύουν νά'χουν πάλι οξυγόνο, θα ξανάρθει η ελπίδα αν γλιτώσει το παιδί. Κάθε 28 Φλεβάρη κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ένα τρένο θα σφυρίζει στου λαού μας τις καρδιές, κάθε χρόνο τέτοια μέρα ένα τρένο θα σφυρίζει, "μην ξεχνάτε" θα μας λέει "των παιδιών σας τις κραυγές". ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΤΡΙΤΗ 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025

Ο λαός σώζει τον λαό

ΣΤΙΧΟΙ: ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ Φεύγει ο χρόνος και οι παρέες κάθονται σε ένα τραπέζι, κάποιος έξω θα κρυώνει κι ένας άλλος, κάπου παίζει, άνθρωποι παντού ψωνίζουν να τους μπει καλά ο χρόνος κι εσύ τώρα μας διαβάζεις, πώς θα συμπεριφερθεί ο Κρόνος. Μια κυρία βάφει νύχια και μια άλλη, τα μαλλιά της, ενώ λίγο παραπέρα κάποια κλαίει για τα παιδιά της. Των τραπεζιτών η φάρα σε γκαλά φιλανθρωπίας και οι φτωχοί που δεν αντέχουν είναι θύματα ληστείας. Μη ρωτάς "τι θες να γίνει" δεν γνωρίζω να σου πω, μα ο λαός ξέρω μονάχα πως θα σώσει το λαό. Δες τριγύρω πώς πεθαίνουν όσοι βγάζουν τον σκασμό, ο λαός είναι εκείνος που θα σώσει το λαό. Φεύγει ο χρόνος κι οι πληγές του έχουν μείνει δίχως τέλος, κάποιος τρέχει να ξεχάσει της αγάπης του το βέλος, παραπέρα άλλος πάλι χάνεται σε παραισθήσεις, στον καπνό του αυταπάτες θα τον βγάλουν στις ειδήσεις. Μακρυά, φεύγουν ρουκέτες για το δίκιο των μεγάλων, ειρηνοποιοί δακρύζουν μα δεν τους ακούνε μάλλον, ένας κόσμος που δεν ξέρει την ειρήνη ν΄ αγαπήσε...

Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει...ανατρέπεται!

  (ΣΤΙΧΟΙ: ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ "ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ")   Πλαστικές απολαύσεις, χημικά και σκουλίκια, καυσαέρια, ορμόνες, βιταμίνες και στρες, δακρυγόνα και σφαίρες για την κάθε αλήθεια, εξουσίες χτυπάνε και παντού ο χαφιές. Χρωστικές για την πείνα και ποτά νοθευμένα, δηλητήρια σε δόσεις διαφημίσεις...χαμός, φονικά και ληστείες και παιδιά σκοτωμένα, στις ειδήσεις τα βλέπεις κάνεις ζάπινγκ και τρως.   Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ανατρέπεται... Αυτό το σύστημα δεν φτιάχνει το γκρεμίζεις...   Αυτή η ζωή που ονειρευόμαστε                     δεν έρχεται...                                                      ...