Κλείνεις μία τρύπα και ανοίγουν άλλες πέντε..."Ζούμε για να δουλεύουμε, ή...δουλεύουμε μόνο για να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας";....

 

Ζούμε για να δουλεύουμε; Δουλεύουμε μόνο για να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας; Έχουμε λογαριασμούς για να...ζούμε ή...ζούμε για να...έχουμε λογαριασμούς; 

Αμάν φιλοσοφίες ξαφνικά...Έτσι που πάμε, θα μας κάνουνε να κουβεντιάζουμε με τον εαυτό μας και να μην μπορούμε ούτε να ανασάνουμε! Έλεος ρε παιδιά...Δεν μπορεί...Όχι...Δεν γίνεται να συνεχιστεί άλλο αυτή η αηδία...Δεν γίνεται να είμαστε μια ζωή, από το πρωί έως το βράδυ, "δεμένοι" στις "υποχρεώσεις" των λογαριασμών, που έρχονται συνεχώς, ο ένας μετά τον άλλο και μας αναστατώνουν...

Μας αρρωσταίνουν...Και αν δούμε τι γίνεται τελευταία με το ρεύμα και το νερό, μας τρομοκρατούν...Μάλιστα...Είναι κοινοί τρομοκράτες, αλλά ίσως και να...μην το ξέρουν οι άνθρωποι...

Σου έρχεται η ΔΕΗ ή το ρεύμα γενικώς...Παθαίνεις κάτι...Σφίγγεται η καρδιά σου...Σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι...Νιώθεις τον πονοκέφαλο, αλλά λες..."Δε βαριέσαι... Θα μειώσω λίγο το...φαγητό...Να κόψω και τις βόλτες...Θα περιορίσω και τις επισκέψεις στα σούπερ μάρκετ και θα μπορέσω να πληρώσω... Το πολύ - πολύ, να  μην πληρώσω όλο το ποσό και να δώσω σε δόσεις"...

Κι εκεί που έχεις πάρει μια απόφαση, να' το και το νερό..."Τι έκανε λέει; 1.400 ευρώ"; Λες, "λάθος έχει γίνει, θα το διορθώσουν, δεν μπορεί"... Ώσπου λήγει και η ασφάλεια του αυτοκινήτου...Αν έχεις να πληρώσεις και δάνειο, ή ενοίκιο...Έρχεται και η ασφάλεια του αυτοκινήτου...Καταφτάνει και ο λογαριασμός του τηλεφώνου...Και άντε, τώρα, ζήσε...

 

Να πληρώσεις τι και πότε;

 

 

Έχουμε και λέμε...Να πληρώσω πρώτα ρεύμα για να μην...μου το κόψουν; Και αν ναι, τότε πώς θα πληρώσω το νερό; Ναι αλλά αν πάω να πληρώσω το νερό, θα αφήσω απλήρωτο το τηλέφωνο; Και η ασφάλεια του αυτοκινήτου; Αν συμβεί κάτι στο δρόμο και δεν θα έχω κάλυψη;

 

 

Μια ζωή στο...σφίξιμο

 

Με τούτα και με κείνα, φεύγει η ζωή μας μες στο άγχος...Μια ζωή στο σφίξιμο...Αναλώνουμε τον χρόνο μας, για να βρούμε λύσεις σε τέτοιου είδους ζητήματα...Μας έχουν ουσιαστικά με τον δικό τους τρόπο σαν...καλοκουρδισμένα ανθρωπάκια...Μας κατευθύνουν όπου αυτοί θέλουν. Κι εμείς απλά τους κάνουμε το χατήρι και "τρωγόμαστε" με τον εαυτό μας κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Για μια ολόκληρη ζωή... 

Μόνο όταν κάποιος από μας αρρωστήσει, τότε μόνο καταλαβαίνουμε πόσο κακό κάναμε τόσο καιρό στον εαυτό μας. Κι αρχίζουμε πάλι να φιλοσοφούμε...Να κοιταζόμαστε στον καθρέπτη..."Γέρασα και δεν κατάλαβα πότε πέρασαν τα χρόνια"...Και ίσως τότε αλλάξουμε λίγο τρόπο σκέψης. Συμπεριφορά. Ενδιαφέροντα κ.λπ. Μα τότε για πολλούς, ίσως να είναι αργά...

Χ.Π.